Yüce dinimiz İslam’ın insanlığa hediye ettiği müesseselerden biri de vakıftır. Vakıf, sahip olduğumuz nimetleri sadece Allah rızası için insanların ve bütün yaratılmışların istifadesine sunmaktır. Vakıf, Rabbimizin bizlere emanet olarak verdiği imkânları cennet anahtarı yapabilmenin yollarından biridir. Vakıf, ‘İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır.’ anlayışına dayalı bir iyilik hareketidir. Kesintisi olmayan bir hayır çeşmesidir.

Aziz Müminler!

Vakıflar, milletleri ayakta tutan kurumlardandır. Vakıflar, birlik ve beraberliği pekiştirirler. Paylaşma, yardımlaşma ve dayanışma gibi erdemleri ayakta tutarlar. Güvenli ve huzurlu bir toplum inşa ederler. Vakıflar, varlık âlemindeki şefkat ve merhamet tohumlarını yeşertirler. İlim ve irfanın, kültür ve sanatın gelişip yaygınlaşmasına katkı sunarlar. Zengin ile fakir arasında hayır ve iyilik köprüleri kurarlar. Adaletin, hakkın, hakkaniyetin ve insanca yaşamayı temin edecek bir medeniyetin yeryüzüne hâkim olmasına vesile olurlar.

Değerli Müslümanlar!

İslam dininde vakıf her daim teşvik edilmiş, bu hayır kurumlarına öncü ve destek olanlar övülmüştür. Bu hakikatin idrakinde olan ecdadımız, camiler, medreseler, hastaneler, aşevleri, kütüphaneler, kervansaraylar, köprüler ve çeşmeler inşa etmiştir. Geçmişten günümüze kurulan vakıflar, kimsesizlerin kimsesi, yetimlerin, öksüzlerin ve yaşlıların sığınağı olmuştur. İhtiyaç sahiplerine, derdi ve sıkıntısı olanlara umut, evlenecek gençlere yuva olmuştur. Tarihimizde vakıf kültürü o kadar önemsenmiştir ki, göçmen kuşlar için bile vakıflar kurulmuştur.

Kıymetli Müminler!

Peygamber Efendimiz (s.a.s), bir hadislerinde şöyle buyurmaktadır: “İnsanoğlu ebediyete irtihal ettiği zaman amel defteri kapanır. Şu üç kişinin defteri ise kapanmaz ve bunlara sevap yazılmaya devam eder. Ardında sadaka-i câriye, yani kalıcı bir hayır bırakan kişi. İlmini insanlığın hayır ve hizmetine sunan kişi. Kendisine hayır duada bulunan evlat yetiştiren kişi.”[1] Allah Resûlü (s.a.s)’in bu hadisine gönülden bağlanan aziz milletimiz, kurduğu vakıflar aracılığıyla yurt içinde ve yurt dışında nice hayırlı hizmetlere vesile olmaya devam etmektedir. Vakıfların öncüsü ve destekçisi olup ahirete irtihal eden bütün kardeşlerimize Cenâb-ı Hak’tan rahmet, hayatta olanlara sağlık ve afiyet niyaz ediyoruz.

10 Mayıs 2024 Cuma

Eseri İstanbul Beyazıt’ta bulunan  Sinan Paşa Medresesinden  veya Kocamustafapaşada ki adresimizden de temin edebilirsiniz.

Tel: (0212) 585 36 38

Bedîüzzaman Said Nursî

(Rumî 1293) tarihinde Bitlis vilayetine bağlı Hizan kazasının İsparit nahiyesinin Nurs köyünde doğmuştur. Babasının adı Mirza, anasının adı Nuriye’dir.

1886 (İlim Tahsili)

9 yaşında ilim tahsiline ilk olarak Tağ medresesinde başladı. Ona halk “Molla Said-i Meşhur” dedi; hocaları ise 14 yaşında zamanın harikası manasına gelen “BEDÎÜZZAMAN” ünvanını verdi.

Temel İslamî eserlerden doksan kitabı ezberledi ve üç ayda bir, hafızasından tekrarlamaya başladı.

1899 (Mücahedeye Başlaması)

İngiltere Sömürgeler Bakanının yaptığı bir konuşmada, elindeki

Kur’an’ı göstererek:“Bu Kur’an, Müslümanların elinde kaldıkça biz onlara hakiki hakim olamayız.

Ya Kur’an’ı ortadan kaldırmalıyız veya onları Kur’an’dan soğutmalıyız.”demesi Bediüzzaman’ı

derinden etkiledi, “Kur’ân’ın sönmez ve söndürülmez mânevî bir güneş hükmünde olduğunu, ben dünyaya ispat edeceğim ve göstereceğim.” diye mücahedeye başladı.

1906 (Telifata Başlaması)

İlk telifi olan “Ta’likat” ve“Kızıl İcaz” adlı iki eseri kaleme aldı.

1907 (İstanbula Gelişi)

Fatih’te kaldığı handa odanın kapısına: “Burada her müşkül halledilir her suale cevap #verilir, fakat sual sorulmaz.”levhasını asarak âlimleri sual sormaya davet etti.

1909 (31 Mart’taki Rolü)

31 Mart Hadisesi’nde askerlere hitap ederek isyandan vazgeçmelerini sağladı.

Sekiz taburu itaate getiren konuşmasını yaptı ve “Kahraman Askerlerimize” ve “Asakire Hitap” başlıklarıyla gazetelerde yazılar yazdı.

Divan-ı Harb-i Örfî’de yargılandı ve suçsuz bulunarak beraat etti.

1911 (Şam’da Hutbe Vermesi)

Şam Emevî Camii’nde, yüz âlimin içinde bulunduğu on bin kişilik bir cemaate, “İslam âleminin içinde bulunduğu durum ve hal çareleri” hakkında uzun bir hutbe verdi.

Bu hutbede “İstikbal, yalnız ve yalnız İslâmiyet’in olacak.

Ve hakim, hakaik-i Kur’aniye ve imaniye olacak…” şeklindeki müjdelerini sık sık tekrar etti.

Türkçe olarak Münâzarat, Muhâkemat, Teşhis-ül illet, Deva’-ül Ye’s, El-Hütbet-üş Şamiye isimli kitabları telif etmiştir.

1912 (Şark Üniversite Projesi)

Şark’ta bir üniversite kurulması için padişahtan tahsisat sözü alarak Van’a tekrar döndü, Medreset’üz Zehra’nın temelini attı.

Bu medresede aynı zamanda dini İlimler, fenni İlimler ile birlikte tahsil edilecek;

“Lisan-ı Arabî vacib, Kürdî caiz, Türkî lazım” olacaktı. Gayesi;

* Medreselerin eğitim metodlarını birleştirip düzenlemek…

* Cehil ve taassubu kaldırıp yerine delil ve muhakemeyi yerleştirmek…

* Fennî ilimleri medrese eğitimi

içine almak…

* Medrese, okul ve tekke gruplarını barıştırmaktı.

Vicdanın ziyası, ulûm-u diniyedir. Aklın nuru, fünun-u medeniyedir. İkisinin imtizacıyla hakikat tecelli eder. O iki cenah ile talebenin himmeti pervaz eder. İftirak ettikleri vakit, birincisinde taassub; ikincisinde hile, şübhe tevellüd eder.

1914 (1.Dünya Harbine Katılımı)

Birinci Dünya Savaşı’nın başlamasıyla, ders verdiği talebeleriyle, gönüllü alay komutanı olarak Pasinler cephesinde görev aldı. 1915’te Cephede İşaratü’l-İ’caz kitabının telifine başladı

1916 (Ruslara Esir Düşmesi)

Doğu cephesinde Ruslarla mücadele ederken, birçok talebesini şehit verip, kendisi de Bitlis kuşatmasında esir düştü ve Rusya’ya esir kampına götürüldü.

1918 (Esaretten Dönüşü)

Esaretten firar ederek İstanbul’a gitti. Savaştaki başarılarından dolayı Genelkurmay tarafından kendisine savaş madalyası verildi. Şeyhülislam tarafından, ilmiye sınıfına ait bir paye olan “Mahreç” unvanı kendisine verildi. İslam Akademisi” adıyla da bilinen “Dârü’l-Hikmeti’l- İslâmiye”ye âza olarak atandı. İşaratü’l-İ’caz isimli eseri neşredildi.

1922 (Ankara’ya Gidişi)

Ankara Hükümetinin ileri gelenleri ve bir grup milletvekili tarafından yapılan ısrarlı davetler üzerine Ankara’ya gitti. TBMM’de kendisine hoşamedi (karşılama) merasimi yapıldı ve kürsüde kısa bir tebrik konuşmasının ardından dua yaptı. Ankara’da “Katre, Zeylü’l-Katre, Habbe, Zeylü’l-Habbe, Zerre, Şemme, vb.” eserlerini telif etti.

1923 (Van’a Dönüşü)

Meclis’te mebuslara hitaben 10 maddelik bir beyanname neşretti.

“Medresetü’z-Zehrâ”nın inşası için Meclise verdiği kanun teklifi 163 milletvekili tarafından kabul edildi. Ankara’da kaldığı altı aylık izlenimleri neticesinde, teşhisini koyduğu manevi hastalıkların siyaset yoluyla tedavi edilemeyeceğini anladı. Ankara’dan ayrıldı, Van’a gitti.

1925 (Sürgün Edilişi)

Şeyh Said hadisesi bahane edilerek siyasi bir kararla Van Erek dağındaki inzivâgahından alındı. Anadolu’nun batı illerine 25 yıl devam edecek olan sürgün hayatına gönderildi.

1926 (Risale-i Nur’u Telifi)

Burdur’da sekiz ay kaldıktan ve “Nur’un İlk Kapısı” isimli risaleyi telif ettikten sonra, Isparta’ya getirilip iki ay tutuldu ve ardından sekiz yıl ikamete mecbur edilmek üzere Barla’ya sürüldü.

Büyük çoğunluğunun Barla’da telif edildiği ve Bediüzzaman’ın “Netice-i hayatım ve sebeb-i saadetim ve vazife-i fıtratım” dediği Sözler, Mektubât, Lemalar başta olmak üzere Risale-i Nur eserlerini telif etmeye başladı.

1934 (Isparta’ya Tehciri)

Sırf, dinî ve ahlakî eser yazdı ve insanları ahlaksızlıktan ve dinsizlikten kurtarmaya çalışıyor diye, Barla’dan alınıp tekrar Isparta merkezinde sekiz ay kadar ikamete tabi tutulmak üzere getirildi.

1935 (Eskişehir Mahkemesi)

Dini neşriyat yaptığı sebebiyle, bir kısım talebeleri ile birlikte tutuklandı.

Bir süre sonra da 163. maddeden yargılanmak üzere Eskişehir hapishanesine gönderildi.

Bedîüzzaman hapishanede 27’nci, 28’inci, 29’uncu, 30’uncu Lem’aları ve 1’inci ve 2’nci Şuaları telif etmiştir.

1936 (Kastamonu’ya Sürgünü)

On bir ay Eskişehir hapishanesinde tutuklu kaldıktan sonra, mecburi ikamet için Kastamonu’ya götürülmüştür. Sekiz sene kadar devam edecek olan sıkı bir takip, zulüm ve ağır zehirlenmelerle geçecek Kastamonu Hayatı’nda, Kastamonu Lahikası ile 3.Şuâ’dan 9.Şuâ’ya kadar, Hizbü’l-Ekber-i Nurî risâlelerini telif etti.

1941 (Risâlelerin ilk Beraatı)

Risale-i Nurların ilk beraat kararı Ispartada verildi.

1943 (Denizli Mahkemesi)

Denizli’nin Çivril kazasının Homa nâhiyesinde bir şikayet bahane edilerek Anadolu çapında bir kısım Nur talebeleri Bedîüzzaman ile birlikte, Denizli hâpishanesine sevk edildiler. Dokuz ay kadar Denizli Hapsinde tutuklu kalan Bedîüzzaman ve beraberindeki Nur talebeleri suçsuz bulunarak beraat ettiler.

Mahkeme 15 Haziran 1944 tarihinde bütün Risâle-i Nur ve Nur talebelerini beraat ettirdi. Bu kararla Risale-i Nur davası kaziye-i muhkeme halini almıştır.

Said Nursi hapishanedeyken Meyve Risalesi ile 12’inci ve 13’üncü Şuâ’ları telif etti.

1945 (Birinci Emirdağ Hayatı)

Denizli beraetinden sonra sıkı tarassut altında geçecek ve dört sene sürecek olan Emirdağ’daki mecburi ikameti başladı. Risâle-i Nurlar teksir makinesiyle çoğaltılmaya başlandı. Emirdağ Lahikası’nın 1. bölümü telif edildi.

1948 (Afyon Mahkemesi)

Bedîüzzaman ve Nur talebeleri’nin inkişaf eden îmanî hizmetlerini durdurmak maksadıyla harekete geçen gizli komiteler, hükûmete evham verdirerek Bedîüzzaman ve bir kısım Nur talebelerini Afyon hapishanesine topladılar. Mahkeme beraatle neticelendi.

Said Nursi hapishanedeyken 14’üncü ve 15’inci Şuâları telif etti.

1949 (İkinci Emirdağ Hayatı)

Eylül ayında Afyon hapishanesinden serbest bırakıldıktan sonra 3 ay Afyon’da mecburi ikametinin ardından aralık ayında tekrar Emirdağ’ına gitmek mecburiyetinde bırakıldı.

1952 (Gençlik Rehberi Mahkemesi)

“Gençlik Rehberi” mahkemesine katılmak üzere İstanbul’a gelen Bedîüzzaman, yoğun bir ilgiyle karşılandı ve mahkeme beraatle sonuçlandı.

1953 (Isparta Hayatı)

Asıl ikametgâhı Emirdağ’ında

iken bu tarihten sonra kendi iradesiyle ve Ispartalıların da daveti üzerine Isparta’ya gitti.

Bundan sonra ekseriyetle Isparta’da İkamet etti.

Bazen Emirdağı’nda, bazen Eğirdir’de bazen de Barla’da kalırdı.

Bu zamanlardaki hizmet safhalarının bazıları:

* Muhtelif vilayet, kasaba ve köylerdeki Nur talebelerinin, bulundukları muhitlerinde Nurları okumak, yazmak, okutmak ve neşrine çalışmak.

* Isparta ve İnebolu’da, teksir makinesiyle Nur Risalelerinin mecmualar halinde teksiri ve etrafa neşri.

* Risâle-i Nur Külliyatı’nın #matbaalarda serbest basılmaya başlanması.

• Risale-i Nur’un, vatan ve milletin nesl-i âtinin saadetine vesilesi cihetinin hem Anadolu’ya hem âlem-i İslâm’a ve insaniyete duyurulması.

1956 (Risalelerin Matbaa Basımı)

Afyon Mahkemesi bütün Risale-i Nurların beraatine ve sahiplerine iadesine karar verdi.

Risale-i Nurların neşri serbest bırakıldı.

Bu tarihten itibaren Risale-i Nurlar Latin harfleriyle matbaalarda çoğaltılmaya başlandı…

Davet üzerine “Isparta Askeri Tugay Camii”nin temelini attı…

1960 (Vefatı)

Isparta’da ikamet eden Bedîüzzaman, ani bir kararla Urfa’ya gitmek üzere

3 talebesiyle yola çıktı.

İki gün sonra Ramazan’ın 25. günü, Çarşamba gece saat 03.00 civarında bu fani âleme veda edip

Halil-ür Rahman Camii avlusuna defnedildi.

Asıl adı Şeyh Musa Azmi’dir. Bu yüzden “Azmi” imzalı yazıları vardır. Hamid mahlası’yla tanınmaktadır. Tuhfe-i Hattatînde adı geçen Hattat Amidî yani Diyarbakırlı Seyyid Adem Efendi torunlarından Zülfikar Ağanın oğludur. Yurtdışında ‘Hamid Al Amidi’ olarak da tanınır. Başta Mısır ve Irak olmak üzere dünyanın birçok yerinde yazıları vardır. İstanbul’da da yapılan birçok yeni cami’de yazıları bulunmaktadır. Ünlü hattatlardan Hasan Çelebi ve Fuat Bașar’ı yetiștirmișdir.
İlk öğrenimini sibyan mektebinde Diyarbakır mebusu hoca Mustafa Akif Efendiden yapmıştır. Yazı aşkı da bu hocanın eğitiminden doğmuştur. Rüşdiye mektebinde Hoca Vahid Efendiden rika ve jandarma kolağalarından (önyüzbaşı) Ahmed Hilmi Efendiden sülüs yazıyı öğrenmiştir. Ayrıca Kavas-ı Sağır imamı Said Efendiden ve akrabasından hüsn-i hat hocası Abdüsselam Efendilerden de öğrenimini sürdürmüştür.

Resme yetenekli olduğundan askerî rüşdiye resim ve fransızca öğretmeni merhum ressam Ali Rıza Beyin öğrencisi ressam Hilmi Efendiden resim öğrenmiştir. Öğrenci iken Hasan Ferid Beyin atlasından haritaları aslı gibi çizdiğinden eser, okulun müzesine konulacak değerde görülmüştür.Harb Okulu matbaası hattatlığına, sonra da Genel Kurmay serhattatı (hattatların başı) hocası Mehmed Nazif Efendinin ölümü üzerine bu matbaaya geçmiştir. Bu görevi yedi yıl sürmüştür. Bu görevi sırasında l. Dünya Savaşına rastlayan yıllarda Yıldırım Orduları Gurubu emrinde Almanyada Berlinde Harita Dairesinde bir yıl çalışmış, sonra İstanbula dönmüştür.

Mütarekeden sonra istifa etmiş ve “Hattat Hamid Yazı” evi diye bir işyeri açarak o tarihten sonra hep serbest çalışmıştır. Hattat Hamid Bey Türk matbaacılığına çinkografi, çelik üzerine resim ve yazı hakketme yani gravür, kabartma ve lüks baskı tekniğini de ilk getirenlerdendir.

İstanbulda en yeni camilerden olan Şişli Camiinin eşsiz yazıları ile bir çok evlerde, salonlarda ve işyerlerinde Mısır ve Irakta, hatta dünyanın her yerinde onun binlerce nefis yazısı vardır. Uzun ve verimli bir ömür süren Hattat Hamit Bey bütün İslam aleminden, hatta Japonyadan bile bir çok öğrenci yetiştirmiştir.

Son yazılarından biri, Kırk Hadistir. Süleymaniye Kütüphanesi arşivinde yazılarından bir kısmının mikrofilmleri alınarak saklanmıştır. İslam festivali için 1976 yılında İngiliz televizyonu için Süleymaniye Kütüphanesinde renkli bir filmi çekilmiştir. Ölümünden birkaç ay önce de İslam Kültür ve Tarih Merkezi tarafından böyle bir film hazırlatılmıştır. Ayrıca Süleymaniye Kütüphanesi arşivinde kasetlerde kendi sesinden hayat hikayesi vardır.

Mekke-i Mükerremede yapılmış olan son İslam Konferansında Hattat Hamit Beyin yazdığı bir Kuran-ı Kerimin Almanyada yapılmış nefis yaldızlı ve renkli bir baskısı Suudî Arabistan kralı Halid tarafından bütün İslam devlet başkanlarına armağan edilmiştir.

18 Mayıs 1982de ölmüş, vasiyeti üzerine Karacaahmet mezarlığında Şeyh Hamdullahın yakınındaki kabrine, bir mirac kandili günü toprağa verilmiştir.

irtibat; Şübe: Aksaray/İst

egitim@hizmetvakfi.org

tel:+90 549 220 80 08

fax:+90 212 635 35 75